Het begint te kriebelen….

De wereld draait door, een cliché dat wel, maar cliché hebben de neiging nogal eens waar te zijn.

Het is vandaag 5 weken geleden dat mijn moeder overleed en hoewel de wereld op dat moment voor je gevoel stopt, draait ie toch gewoon door.

Inmiddels zijn al bijna 3 ½ week in het bezit van de sleutel van ons nieuwe huis en wordt er ook druk geklust. Het begint nu eindelijk ergens op te lijken. Dat mag ook wel, want over 1 ½ week is de verhuizing al. Nog even doorbuffelen.

Daarnaast heb ik er op mijn werk een aantal nieuwe, zeer leuke taken bij gekregen. Ik ga me meer en meer met algemene bedrijfsvoeringszaken bezig houden en ook een beetje met stategie en beleid.

Allemaal leuke dingen dus, alleen mis je nu wel die ene persoon waar je al deze ontwikkelingen graag mee gedeeld had. Dat blijft moeilijk.

Geen kind meer
tekstdichter: Jan Boerstoel
componist: Marnix Busstra

Je leeft je eigen leven
wat zij er ook van vindt
je bent allang geen kind meer
al blijf je ook haar kind
je wilt erover praten
maar niet op haar manier
je zult haar best verdriet doen
maar niet voor je plezier
wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
en dan opeens, dan is-ie er, die dag…

De dag waarop je moeder sterft
dat jij wordt losgelaten
en al haar eigenschappen erft
die jij zo in haar haatte
de scherpe tong, de bokkepruik
de zure schooljuffrouw
die zullen ze dan binnenkort
herkennen gaan in jou
en hoop’lijk ook de and’re kant; de aardige, de zachte
maar of je die hebt meegeërft valt nog maar af te wachten
de dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn

Wat al die jaren fout ging
komt dan niet meer terecht
en wat je nog wou zeggen
blijft eeuwig ongezegd
de machteloze frasen
van je genegenheid
en dat het niet haar schuld was
en ook dat het je spijt
de dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
en dan zo graag nog één keer zeggen zou

De dag waarop je moeder sterft
de dag die al je dagen
van dan af aan wat grijzer verft
al hou je niks te klagen
je hebt je goede vrienden nog
die staan je ook dichtbij
en als je soms een minnaar zoekt
dan staan ze in de rij
maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
de dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn

Afgelopen donderdag lag er weer een brief van de bouwer in de brievenbus. Helaas was het nieuws een stuk minder leuk dan hun vorige brief. In verband met problemen bij het realiseren van de nutsvoorzieningen (gas/water/Electra) kan de afgesproken opleverdatum niet worden gehaald. Een nieuwe datum viel nog niet te geven, maar met 3 weken vertraging moet rekening worden gehouden.

Nu hadden we net donderdagavond een globale planning gemaakt en geconstateerd dat het even flink doorwerken zou zijn, maar dat het net kon. Als het huis nu 3 weken later opgeleverd wordt, betekent dat alles waar we 4 weken voor hadden uitgetrokken, binnen 1 week gerealiseerd zou moeten zijn. Dat gaat nooit lukken.

Gelukkig wil de bouwer wel meedenken over onze problemen. Volgende week moet duidelijkheid komen over wanneer ons huis dan wel opgeleverd kan worden. Eerst dat dus maar eens afwachten…..

Met spanning controleerde ik iedere dag de brievenbus. Elke keer raakte ik weer teleurgesteld. Ik begon bijna te denken dat het niet zou komen. Maar vanavond, bij thuiskomt, ontwaarde ik een wat dikkere envelop tussen de andere zaken in de brievenbus. In een flits meende ik ook een bekend logo te zien. Zou dit het dan zijn? Snel graaide ik alles uit de brievenbus en zag dat op die envelop inderdaad het ene logo stond. Zou dit dan de lang verwachtte envelop zijn? Snel gooide ik de rest van de post en de krant op de tafel. Ik kon me niet langer bedwingen en dacht er niet eens aan om een briefopener te pakken. Snel scheurde ik hem open…..

Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! 

het was het bericht waar we op wachtten:

28 september krijgen we de sleutel van onze nieuwe huis!

[nu kunnen zaken voor de uitvoering gepland gaan worden. Nog vrijwilligers voor behagen en schilderen?]

Zo’n vakantie vliegt voorbij. Nu hadden we ook ‘maar’ twee weken, maar die waren ook echt zo om. De eerste dagen dus druk geweest met opruimen. Toen we daar mee klaar waren was het tijd om ons eens verder te oriënteren op de inrichting van ons nieuwe huis. Niet dat we nog geen idee hebben hoe het moet worden, maar een beetje aanscherpen kon geen kwaad.

Zo zijn we wezen winkelen. De ene dag in Leeuwarden en de andere dag in Groningen. In Leeuwarden sprong er een vonk over, maar daarover misschien later meer. In Groningen stond onder andere de IKEA op het programma en daar konden we (ik) het niet laten om toch wat te kopen. Na lekker op een terras de maaltijd genoten te hebben trokken we weer huiswaarts om een aantal uren later weer naar Groningen te vertrekken om daar het nachtleven eens nader te bestuderen.

Na bijgekomen te zijn van het nachtleven hadden we enige dagen rust waarna we Nederland introkken. Volendam, Marken en Monnickendam werden in een dag bezocht. Gelijk de dag daarna werd Nijmegen met een langdurig bezoek (1 dag en 1 nacht) verblijd.

Na Nijmegen stond een aantal dagen Heijningen op het programma. Heen werd een kleine tussenstop gemaakt in Willemstad Ook werd gedurende het bezoek daar nog even over de grens gekeken in Antwerpen. Zondagavond kwamen we weer thuis, waarna we nog de maandag hadden om bij te komen.

En nu is ook die rust voorbij en wordt er weer druk gewerkt.

[En natuurlijk zijn er veel meer foto's gemaakt, wie weet verschijnen die nog wel eens in een ander logje, voor de liefhebbers dan]

Het was een impuls, maar ik kon het niet laten. DAVE lag gewoon voor het grijpen en ik kon me niet inhouden. Hoewel Henk-Jan wat tegensputterde zette ik toch mijn zin door. Voor ik het wist had ik DAVE achterin de auto en waren we op weg naar huis. Thuisgekomen kon ik bijna niet wachten en installeerde me helemaal om met DAVE aan de slag te gaan. Het was natuurlijk nog wel een kwestie van een goede voorbereiding. Gelukkig bleek DAVE niet al te gecompliceerd. Ik wist de juiste instrumenten op de juiste plekjes toe te passen en voor ik het wist had ik het voor elkaar en stond hij fier rechtop en kon ik van hem gaan genieten…..

[ Voor degenen die het nog niet helemaal volgen. Het onderwerp van dit stukje dient natuurlijk niet verward te worden met DAVE, met wiens schrijfsels en gezelschap ik mij ook prima kan genieten, daar niet van, maar dit stuk ging natuurlijk over DAVE van IKEA, de laptoptafel voor bij de bank. Ideaal om lekker ontspannend stukjes zoals dit te schrijven.]

Onze vakantie is begonnen en de eerste week (van de twee) stond in het teken van opruimen. Over zo’n 2,5 maand hopen we te verhuizen en dan is het wel zo handig om de ‘troep’ alvast opgeruimd te hebben.

Inmiddels:

• zijn 5 (bananen)dozen naar het gemeentehuis gegaan om vernietigd te worden (de inhoud dan). Allerlei stukken van de gemeente die ik in de loop van de tijd heb bewaard (nu ligt er in de kast nog genoeg om nog 3 dozen te vullen, maar die stukken kan ik nog nodig zijn);
• zijn nog zo’n 8 dozen gevuld met gewoon oud papier. Dat kan de lokale basisschool na de vakantie mooi ophalen;
• ben ik 2x met mijn kofferbak vol (en ik heb een station) naar het stort geweest;
• is het schuurtje en de zolder dus al helemaal opgeruimd; en
• kunnen we nu eindelijk van de vakantie gaan genieten.

Wie een aantal jaren geleden tegen mij gezegd zou hebben dat ik (wij) naar de Gay Pride zouden gaan, had ik voor gek verklaard niet helemaal lekker genoemd. Ik vond zo’n Gay Pride totale onzin, bovendien vond ik dat de beelden op TV van de schaars geklede mannen op boten ieder een slechte bijdrage aan de homo-emancipatie waren dan dat het er beter van zou worden.

Gelukkig ben ik nu ouder en wijzer. Nog steeds vind ik dat door je ‘normaal’ te gedragen je het beste kunt laten zien dat homo-zijn geen afwijking is waarvoor je behandeld zou moeten worden. Maar dat ‘normaal’ gedragen moet natuurlijk niet zijn dat je je volkomen als een hetero zou moeten gedragen (zeker niet als weet wat die allemaal uitvreten af en toe). Waar het mij bij ‘normaal’ om gaat is dat je respect toont naar de levenswijze van anderen, net zo als die anderen respect tonen voor jouw levenswijze. Op die manier kun je best laten zien dat je anders bent, immers geen mens is gelijk. Op dat anders zijn als anderen, mag je best wel een beetje trots zijn, anders was het toch wel een heel erg saaie wereld.

En dan de beelden op TV. Ik hoor van velen dat die beelden slecht zouden zijn voor de homo-emancipatie. Wie weet, het is vaak wel een heel erg eenzijdig beeld wat geschetst wordt. Nu ik er zelf bij ben geweest weet ik dat het veel meer is dat een paar schaars geklede mannen op boten. Het is een feest waarbij honderdduizenden mannen en vrouwen, homo’s, lesbo’s en hetero’s zich weten te vermaken.

En een feestje op zijn tijd, daar heeft toch iedereen recht op?

[En voor de liefhebber dus ook nog wat foto's. Persoonlijk vind ik de laatste erg leuk, maar dan vooral omdat ik deze knul in Amsterdam heb opgepikt en 's anchts mee naar huis heb genomen...]

Bij binnenkomst van Valkenburg was het even zoeken naar een parkeerplaats. Niet dat de parkeerplaatsen zelf moeilijk te vinden waren, maar een leeg plekje voor de auto wel. Wij waren niet de enige die hadden bedacht dat we wel even naar Valkenburg konden gaan. Gelukkig duurde het niet al te lang voor we een plekje vlakbij het centrum hadden gevonden. Langzaam kuierden we eerst door de stad, al het toeristische in ons opnemende.

Op een gegeven moment wilden we toch iets dichter bij de ruïne kijken en aangezien die op het topje van de een berg midden in de stad ligt, werd dat een kwestie van trappen lopen. Ieder in zijn eigen tempo, dat wel.

Na deze inspannende activiteiten (kuieren en traplopen dan), werd het hoog tijd om een terrasje op te zoeken. Onderweg naar een leuk terras kwamen we ook nog achter de betekenis van “waar de honden geen brood van lusten”, nogal wiedes, ze hebben liever ijs.

Op het terras was het vooral een kwestie van heerlijk onderuit mensen kijken. De gemiddelde leeftijd was wel een beetje hoog voor onze smaak, maar af en toe was er toch wel iets wat langs liep wat de gemiddelde leeftijd omlaag en het gemiddelde cijfer omhoog haalde.

Na goed uitgerust te zijn besloten we ons aan het volgende avontuur te wagen: het sprookjesbos. Dave was daar in zijn jonge jaren toen hij nog wat jonger was als kind ook wel eens geweest. We kregen echter de indruk dat er sinds die tijd ook niet meer zoveel aan onderhoud werd gedaan. Hoewel de attractie van Bokito dan weer bewees dat men probeerde met de tijd mee te gaan.

In ieder geval had het park een extraatje in petto, namelijk de langste van Limburg, Echt waar, de langste van Limburg is te vinden in het sprookjespark. Deze moest wel even uitgeprobeerd worden. Pasula bleef (wijselijk?) aan de kant en HJ, Dave en ik durfden het aan. Achter elkaar namen we plaats waarbij Dave een plekje in het midden kreeg, ‘veilig’ tussen HJ en mij in. Het begin was rustig, maar al snel werd het wilder en werden we langzaam naar een hoogtepunt geleid. Toen we op het grote hoogtepunt kwamen, bleek Dave, met HJ achter zich en mij voor hem, dit niet rustig over zijn kant laten gaan en gilde zodanig dat iedereen in de wijde omtrek doorhad dat we gezamenlijk een hoogtepunt hadden bereikt. Daarna was het ook snel afgelopen, alleen kreeg ik daarbij de volle lading over me heen. Toch een belevenis zo’n wildwaterbaan.

Naar dit hoogtepunt ging het snel bergafwaarts, richting de uitgang welteverstaan. Onderweg werd er door Pasula en ondergetekende af en toe driftig gefotografeerd, wat betekende dat Hj en Dave af en toe moesten wachten, maar dat deden ze natuurlijk met plezier.

Na het vertrek uit Valkenburg keerden we weer Davewaarts, alwaar we nog even lekker uit eten gingen. Het voorgerecht werd op het terras van de Mexicaan genuttigd, het hoofdgerecht binnen bij de Mexicaan. Daarna was het tijd voor een kleine wandeling om elders in de stad te genieten van een toetje en tenslotte genoten we van de koffie bij Dave thuis.

Toen was het slecht nog maar een kwestie van de spullen weer in de auto laden en met een beetje weemoed huiswaarts te keren na een kort maar heerlijk weekendje in het zuiden des lands.